هری فرو افتاد اما قبل از اینکه بدنش به زمین بخورد مرده بود.
جینی ویزلی دختر معشوقه اش که پا به پای او تمام مراحل شکل گیری طلسم مرگبار را پیموده بود کمی آنطرف تر جان می داد.
ابرهای تیره ی آسمان کم کم کنار می رفتند و پرتوهای طلایی رنگ خورشید چون عمودهایی روشن منظره ی کولاک زده و برفی کوهستان را گرم می کرد.
برف که تا دقایقی پیش بی امان می بارید اکنون بلور بلور بر روی صورت مات و سرد همچون یخ هری می نشست.
چیزی در صورت هری تغیر می کرد، حتی حالا که مرده بود.
ولده مورت خم شد، آنقدر که با فاصله ی چند سانتی متر صورت هری را بررسی می کرد. لبخندی سفیهانه بر روی لب هایش شکل می گرفت. لحظاتی بعد قه قهه ای احمقانه سر داد و در حالیکه دیوانه وار خود را تکان می داد و جست و خیر می کرد به سمت انتهای دره پیش رفت. چند دقیقه بعد صدای پژواک نعره اش همه ی دره را پر کرد. مطمئنا هیچ کس نمی توانست از آن ارتفاع جان سالم بدر ببرد.

جینی ویزلی هم دیگر تکان نمی خورد. برف تمام بدن او و هری را پوشانده بود. هری بچه تر از اونی که سابقا نشان می داد شده بود. صورتش کاملا تغیر کرده بود و اکنون هیچ جز از صورتش مانند سابق نبود. هیچ چیز بجز زخمش !